Galeria Dramatu
prezentuje ...

Stary numer z klatkami

Sztuka o pierwszej miłości, pożądaniu i tragedii niespełnienia. O odradzającym się tabu w sytuacjach wolności wyboru. O ujawnianiu się symptomów zachowań patologicznych przy liberalnych z jednej strony a autorytarnych z drugiej - normach wartości. Utwór jest wypadkową teatru realistycznego, symbolicznego i tragifarsy. Ważną funkcję pełnią songi stanowiące kontrapunkt lub komentarz do rozgrywających się wydarzeń. Konflikt pokoleniowy jest pretekstem, żeby pokazać o wiele istotniejszy konflikt pomiędzy bohaterami Filipem i Bereniką - czego oczekujemy od miłości, a co otrzymujemy. Czy w istocie chodzi o pójście do łóżka czy o coś więcej. Jak widzi to zakochany chłopak, a jak zakochana dziewczyna. Filip i Berenika są w sobie bez pamięci zakochani. Jednak każde z nich spodziewa się po tej miłości czegoś innego. Innych wrażeń. Innej miłości. Innej ucieczki. Walczą ze zniewoleniem. Autorytaryzmem. Zaprogramowanym luzem. Uciekają ze swoimi wyobrażeniami miłości . Wolności. Dorosłości. Szamoczą się. Trzepoczą. Wszystko koniec końców jest dalekie od wyobrażeń. Kolejna ucieczka - kolejna pułapka klatki. Berenika chce wejść w nią dobrowolnie, ponieważ odkryła, że taka jest kolej rzeczy. Ale Filip odkrywa pułapkę Bereniki. Czuje się oszukany. Wycofuje się. Miłość obdarta z tajemnicy straciła sens. Wreszcie pojawia się pytanie: Czego właściwie chcesz ode mnie? Co zrobiłam, co zrobiłem nie tak? Oboje są rozczarowani. Tak na prawdę nie chcą wiedzieć o co chodzi. Chyba, że o stary numer z klatkami.

Utwór został nagrodzony przez Ogólnopolski Ośrodek Sztuki dla Dzieci i Młodzieży (obecnie Centrum Sztuki Dziecka), opublikowany w dwumiesięczniku "Sztuka dla Dziecka" pt: "Próba sił". Następnie przełożony na rosyjski przez Wadima Dunina i Ludmiłę Stokowską /songi/. Sztuka znalazła się w pieriestrojkowym repertuarze nowo powstających teatrów studyjnych w Moskwie. Wystawiona w reżyserii Swietłany Wragowej, w wykonaniu adeptów Instytutu Teatralnego. Kolejna realizacja - Teatr Telewizji, Scena Młodego Widza - nosi tytuł: "Filip i Berenika". W Galerii Dramatu została przedstawiona wersja ostateczna z nowym, o wiele bardziej nośnym, tytułem.

Dzień konia

Jedność czasu miejsca i akcji. Studniówka. Dla paru bohaterów sztuki - dzień pechowy, czyli tytułowy "dzień konia". Miejscem akcji jest wucet szkolny. Jak to bywa podczas imprezy oblegany w celach towarzyskich i nie tylko. Galeria typów. Konfrontacja postaw: uczniów, nauczycieli. Jeszcze jeden dowód na to, że powodem wszelkich konfliktów jest natura ludzka, dążąca do tych konfliktów. Motyw ofiary /Bubu/ i ofiarnika /Filozof/. Szukanie miejsca w świecie istniejącym, zaznaczanie swojej obecności poprzez działania inicjacyjne. Większa część uczniowskiej społeczności ciągle jeszcze uważa znęcanie się psychiczne nad słabszym bądź próba łamania równego sobie za stan naturalny i czuje się dobrze w tej formie życia. Bądź względnie dobrze. Matki dwóch uczniów Bubu i Pampersa - przebrane za sprzątaczki pilnują imprezy, trzymają rękę na pulsie. Podglądają podsłuchują. Wierząc, że cel uświęca środki. Bubu, który rozpoznaje swoją matkę przeżywa szok. Pastwiący się nad nim Filozof, porzuca ten proceder, nawet jeżeli tylko gra współczucie. Bubu, przyzwyczajony do roli kozła ofiarnego, akceptujący siebie w tej roli, musi znaleźć się nieoczekiwanie w nowej sytuacji. Z wyszydzanego staje się - szydercą. Ponieważ nie został, w sensie metaforycznym, unicestwiony z powodu nieoczekiwanego zbiegu okoliczności, sam postanawia tego dokonać. Przykuwa się do sedesu. Zaspakaja tym swoją potrzebę agresji. Stwarza kolejną modelową sytuację. Pozwala odkryć się innym.

"Dzień konia" - w 1998 otrzymał nagrodę kolejnej edycji konkursu - Ogólnopolskiego Ośrodka Sztuki dla Dzieci i Młodzieży (obecnie Centrum Sztuki Dziecka).

Kuszenie Piotrusia

Stawiać czoło niewygodnemu światu. W tym wyraża się idea sztuki. Tak postępuje jej tytułowy bohater, Piotruś. Na początku intuicyjnie, po przez agresywny oportunizm, a w końcu po przez dotkliwe doświadczenia - odzyskuje świadomość własnej odrębności. Poskramia emocje. Bez względu na konsekwencje. W jakimś pensjonacie, sanatorium, trzech mężczyzn w różnym wieku, o różnej kondycji intelektualnej: pan Szarada, pan Bliski i pan Fokus - usiłuje zawładnąć duszą Piotrusia, dla pouczania, dla intelektualnego żartu, dla rozrywki. W końcu dochodzi do Piotrusia, że można uporać się z własnym niepokojem, niepewnością - zamiast skazywać się na jakąkolwiek iluzoryczną pewność.

Sztuka wyróżniona w konkursie Ogólnopolskiego Ośrodka Sztuki dla Dzieci i Młodzieży (obecnie Centrum Sztuki Dziecka) - rok 1999.