Wygląd modelu produkowanego do 08.89 roku                                                                                    

Kiedyś Fiat Uno budził zachwyt wśród wielu osób. Jednak z upływem czasu ludzkie gusta się zmieniają. Teraz w tym aucie trudno jest się dopatrzyć czegoś szczególnego. Stare kanciaste nadwozie nie przyciąga już uwagi. Model Turbo różni się z zewnątrz od słabszych wersji tylko drobnymi detalami. Posiada spoiler nad tylną szybą, nakładki na progach, przednie halogeny przeciwmgielne, felgi aluminiowe. W przednim zderzaku pod rejestracją znajdują się otwory do chłodzenia intercoolera i chłodnicy oleju. Zmiany te prawie nie rzucają się w oczy.

We wnętrzu mamy do dyspozycji wspaniale zaprojektowany zestaw wskaźników. Jest on czytelny i funkcjonalny. Zawiera wiele zegarów i kontrolek. Niektóre egzemplarze samochodu posiadały cyfrową wersję zegarów.

Kierownica jest czteroramienna, a na jej środku widnieje czerwony napis "Uno turbo i.e.". Dużym minusem jest umieszczenie włącznika klaksonu w dźwigni kierunkowskazów. Lepiej są usytuowane włączniki świateł, wycieraczek i spryskiwaczy. Znajdują się one na bokach panela wskaźników i można je obsługiwać bez odrywania rąk od kierownicy. Regulacja nawiewów i ogrzewania odbywa się za pomocą przesuwanych dźwigni. Wentylator posiada dwie prędkości pracy. Działa jednak zbyt głośno. Nad lusterkiem wstecznym znajduje się cyfrowy zegarek. Drzwi obite są ładnie wyglądającym, kolorowym materiałem, a zamykane są centralnym zamkiem. Nowsze modele wyposażone są w mechanizm elektrycznie otwieranych szyb oraz skórzaną kierownicę. W desce rozdzielczej przed pasażerem umieszczony jest podręczny schowek. Na podłodze widnieje czerwona wykładzina. Tylne szyby są uchylane. Fotele mają duży zakres regulacji i umożliwiają zajęcie wygodnej pozycji. Na zakrętach zapewniają przyzwoite trzymanie na boki. Tylna kanapa jest składana i można ją dzielić w stosunku 2/3 szerokości.