W znakomitej książce angielskiego historyka szachów Edwarda Wintera "Kings, Commoners and Knaves" (Russell Enterprises Inc., Milford 1999) dostrzegłem interesujący polski "akcent".
Wiosną 1923 roku do Rio de Janeiro przypłynął statkiem rejsowym z Belgii osobnik podający się za doktora Maxa Blumenfelda z Polski. W miejscowym klubie szachowym zaoferował swoje usługi jako płatny symultanista. Zapytany o umiejętności odparł, że wynalazł debiut o nazwie "gambit Blumenfelda", że rozgrywał sytultany w Warszawie i Wiedniu, a w Belgii pokonał Edgara Colle, miejscowego czempiona. Gość zaprezentował ponadto kilka swoich oryginalnych kompozycji szachowych i zezwolił na ich druk w brazylijskiej prasie. Żródła milczą, czy przybysz z Europy otrzymał angaż w klubie i jakie były jego dalsze losy.
Jedna z kompozycji została niebawem przedrukowana (patrz diagram) przez dwumiesięcznik "American Chess Bulletin" w USA. Już w następnym numerze pisma ukazał się list czytelnika z Warszawy. Znany mistrz Dawid Przepiórka informował redaktora, że w istocie to on jest autorem studium, które "skradł" rzekomy doktor Blumenfeld; pierwodruk miał miejsce w piśmie "Szachista Polski" w 1920 roku. Przepiórka pisał jeszcze, że ani w Wiedniu ani w Warszawie nie jest znany żaden Max Blumenfeld - mistrz szachowy, zaś gambit Blumenfelda został wynaleziony przez szachistę moskiewskiego noszącego imię Beniamin. Na diagramie pokazane jest studium Dawida Przepiórki; to chyba najczęściej drukowany jego utwór.
Białe zaczynają i wygrywają.
1. We2 (1.Wd2? Hg5) 1...Hg8 (1...h6? 2.We8+ Kh7 3.Sf6+ Kg7 4.Wg8+) 2. Sg7!! (2.Sf6+? Hg1! 3.We8+ Kg7 4.Wg8+ Kh6 5.W:g1 pat) i białe zdobywają hetmana za dwie figury, a ich pion "a" dochodzi do pola przemiany z szachem.